Het voorjaar barst los in Arboretum Heempark Delft
Net onder het viaduct door, de drukte van Delft achter je latend, kom je ineens in het Arboretum Heempark. Je zou het bijna missen als je het niet weet, want het ligt een beetje verstopt achter een rij hoge bomen. Maar als je eenmaal door het houten hekje bent, stap je een andere wereld binnen. Weg van het lawaai, het verkeer en de stadse drukte. Een oase van rust, groen en stilte. Het park is een fijne mix van een heempark, met vooral inheemse planten, en een arboretum met bomen uit de hele wereld. Een verrassende plek die je niet zou verwachten aan de rand van een stad.
Het is april wanneer ik er voor het eerst een kijkje ga nemen. En dat is eigenlijk best raar, want ik ben er al talloze keren langsgefietst, steeds denkend: ‘Daar moet ik echt een keer stoppen.’ Maar ja, het kwam er maar niet van. Tot nu. En het is ook wel het perfecte moment: de lucht is strakblauw, de zon schijnt lekker warm en de natuur lijkt wel open te barsten van energie. De lente is duidelijk begonnen. Alles leeft en bloeit. Mijn verwachtingen voor het park zijn dan ook hoog, maar ik heb er vertrouwen in dat het ook nu, in het vroege voorjaar, een prachtige plek zal zijn.
En ja, het is precies zoals ik hoopte: zodra ik het hekje door ben, voel ik de rust meteen. Alles is stil, alleen het gefluit van de vogels en het ruisen van de bomen zijn hoorbaar. Je merkt al snel dat je hier niet kunt haasten. Het park nodigt je uit om rustig te slenteren, even alle tijd te nemen. Het pad slingert langs slootjes en kleine bruggetjes, en overal om me heen zie ik bloeiende planten en bloemen.
Langs de slootkanten groeien sleutelbloemen in zachte kleuren roze en geel. De wilgen zijn nog geknot, het zal niet lang duren voordat die ook groen worden. Het heempark gedeelte heeft veel planten die van nature in Nederland voorkomen. Denk aan de sleutelbloemen die ik al zag, maar ook de bosanemoon en dotterbloem. In het lager gelegen gedeelte bij het water vind je gele lis en veel wilde grassen en kruiden. Op plekken met mooie uitzichten zijn strategisch bankjes geplaatst.
Als ik neerplof op zo’n bankje, zie ik een winterkoninkje dichterbij huppen. Het beestje heeft me nog niet door, en komt steeds meer mijn kant op. Zodra ik me een beetje beweeg, schiet het als een veertje weg. Grappig, dat kleine ding is zo snel! Het park is trouwens niet alleen voor mensen een oase, ook voor de vogels is het een veilige plek. Op veel plekken hangen nestkastjes aan de bomen, zodat vogels hier kunnen broeden. Het winterkoninkje vliegt ondertussen ergens anders heen. Verderop zie ik wat kievitsbloemen tussen het gras staan. Ze wiegen zachtjes in de wind, met hun mooie paarse en gele fragiele bloemen.
Ik wandel verder het park in, de paden slingeren zich langzaam een beetje omhoog en omlaag, de bomen boven mijn hoofd vormen een dunne, lichtgroene kroon. Onder mijn voeten zie ik honderden, nee duizenden daslookplanten die de bodem bedekken. Smalle paadjes slingeren ertussen door en in de lucht hangt de zachte geur van knoflook. Om het sprookjesachtige effect nog meer te verhogen zijn de krentenboompjes in bloei gekomen. De tere witte bloempjes maken het dromerige plaatje helemaal compleet.
Dan ineens: een rauwe, krassende kreet die door de stilte scheurt. Alsof ergens een Sprinter vol in de remmen moet. Verbaasd kijk ik omhoog, wat kan dat nu zijn? Ah, reigers. Hoog in de bomen zie ik hun nesten. Ze verdedigen hun uitkijkpost tegen de opdringerige kraaien, en dat gaat gepaard met veel geschreeuw en geklapper van vleugels. Ze lijken weinig indruk te maken op de ondeugende indringers.
Ik laat de vogels voor wat ze zijn en wandel verder naar een stukje park waar wat naaldbomen staan. Dit is weer een ander stukje natuur, met de frisse geur van dennen en sparren. En het fijne is: bij elke boom, struik of plant staat een naambordje. Zo leer ik meteen dat er veel meer soorten Viburnum zijn dan ik dacht. Het is mooi om te merken hoeveel er in dit park te ontdekken valt.
Langzaam kom ik weer bij de uitgang, maar ik ben helemaal niet in de mood om naar de stad terug te keren. Hier in het park voelt alles zoveel rustiger. Toch weet ik dat het niet ver meer is, en ik laat het park achter me met de wetenschap dat ik altijd weer terug kan komen naar dit rustige groene stukje natuur, zelfs als de stad zelf soms een beetje te veel wordt.
Tips en bereikbaarheid:
- Laat je auto of fiets achter bij de parkeerplaats aan de Korftlaan.
- Combineer je wandeling met een bezoek aan duurzaamheidscentrum de Papaver of kinderboerderij BuytenDelft.
- Er worden met regelmaat wandelingen met gids georganiseerd door het Arboretum Heempark Delft.