Rondje Dobbeplas in winterse sferen
Het heeft vannacht gevroren, en niet zo’n beetje ook. Onderweg op de fiets richting de Dobbeplas zie ik dat het gras bedekt is met een laagje rijp. Iets pijnlijker kom ik erachter als ik een bocht te hard neem en onderuit glijd met fiets en al. Het fietspad was dus ook bevroren. Gelukkig hou ik er vrijwel niets aan over en kan ik, na wat onhandig overeind krabbelen, mijn weg vervolgen.
Mijn fiets parkeer ik bij de daarvoor bestemde houten rekken bij restaurant Buytenhout. Vandaag ga ik een rondje wandelen rondom de Dobbeplas. Geen kilometervreter, gewoon een paar kilometer rustig genieten van de natuur en de omgeving. Inmiddels komt de zon op en zet de Dobbeplas in een gouden licht. Wauw, wat een pracht! De plas is nog bijna geheel dichtgevroren. Jammer genoeg is het ijs te dun om de schaatsen onder te binden. Wat een gezelligheid zou dat zijn hier.
Ik besluit het eerste stuk langs het gedeelte met kreken te wandelen. Alleen een enkele vroege hondenuitlater loopt er; verder is het lekker rustig. Het gras aan mijn voeten schittert in honderd tinten. Zo mooi, die laagjes rijp op de sprietjes. Ik maak er gehurkt een paar foto’s van. Enkele nieuwsgierige meerkoeten houden me scherp in de gaten. Nader ik te dicht, dan schieten ze met een hoop onhandig gefladder het water op.
Een lange dam strekt zich uit in het water. Het oppervlak ziet er zo glad uit dat ik me er niet op durf te wagen. Èèn valpartij op een dag is wat mij betreft wel genoeg. Dit bouwsel is een stuw. In de zomermaanden kan deze gesloten worden, waardoor het water uit de kreken de Dobbeplas niet meer in kan stromen. Hierdoor blijft het water in de plas schoner voor recreatie.
Wat mij opvalt, zijn de verre uitzichten die je hier hebt over het water. Heel in de verte zie ik hoe een winterse bui in vlagen naar beneden komt. Dat moet in de omgeving van Den Haag zijn. Ondertussen loop ik zelf nog altijd in het zonlicht. Het fijne van wandelen in je eentje is dat je sneller aan de praat raakt met andere mensen. Ik blijf een tijdje hangen bij een visser die in het open gedeelte van de plas op zoek is naar grote vissen. “In de wintermaanden zijn ze rustiger en hangen ze stil onder het oppervlak”, vertelt hij me. “Zomaar je hengel uitgooien heeft dan geen nut. Je moet precies weten waar ze schuilhouden”. Alleen voor het vissen is hij hier niet; ook de mooie omgeving is prettig vertoeven. Ik vis wel eens in de stadsvijver, maar dit is veel fijner.
Met een andere wandelaar sta ik te praten over het gebied. De zon verwarmt onze gezichten, ook al is het december. Plots scheert er een grote vogel over onze hoofden. Een havik, vertelt hij me snel. De vogel neemt plaats op een tak. Vanaf die hoge positie houdt hij nauwlettend in de gaten wat we doen. Als hij beseft dat we geen gevaar vormen, spreidt hij weer zijn vleugels en verdwijnt geluidloos achter een paar hoge bomen.
Ik ben nu halverwege mijn rondje; aan de overkant ligt restaurant Buytenhout uitnodigend te blinken in het zonnetje. Het laatste stuk van de route gaat langs het zwemstrand en de speeltoestellen. Een paar mensen met goede voornemens doen hier een sportieve workout. Ik hou het voor gezien en duik restaurant Buytenhout binnen. De warmte doet me goed na die kou van buiten. Een lekkere warme koffie maakt het fijne moment compleet. Langzaam merk ik dat ik een beetje wegsoes. Snel afrekenen en dan op zoek naar mijn fiets. Het was een mooie ochtend!
